En la Niebla to zespół z Argentyny grający stoner/doom metal, który niedawno wydał swój najnowszy album – „Consuelo del infortunio”. W wywiadzie z basistą Matíasem Ghirlandą poruszamy inspirujące tematy muzyczne i kulturowe związane z Argentyną: jej muzyczne korzenie, sztukę, architekturę, krajobrazy i możliwe wytłumaczenie fascynacji wampiryzmem na argentyńskiej scenie stoner/doom. Jak masoni zainspirowali zespół? Jak funkcjonuje En la Niebla pomimo dużej odległości pomiędzy członkami? Czy w Argentynie istnieje kolektyw stoner/doommetalowy? Dlaczego większość tekstów zespołu jest w języku hiszpańskim? Czy sprzęt muzyczny ma aż tak wielkie znaczenie dla formacji? Co kryje się za nazwą „En la Niebla”? Ile ukrytej symboliki znajduje się w książkach Juliusza Verne’a? Jakie są unikalne cechy regionu, z którego pochodzi zespół?
Marek Oleksy: Niedawno wydaliście swój najnowszy album – „Consuelo del infortunio”. Świętujecie jego premierę, czy wciąż macie dużo pracy nad nowym albumem?
Matías Ghirlanda: Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że w końcu możemy zaprezentować światu „Consuelo del infortunio”. Wydanie albumu to zawsze wyjątkowy moment, ale to także początek nowego rozdziału. Wciąż ciężko pracujemy, aby album dotarł do jak największej liczby osób, dzieląc się nim z blogami o muzyce undergroundowej, audycjami radiowymi i słuchaczami na całym świecie. Przygotowujemy również dwa wydania kasetowe albumu, jedno dla Doomshire Tapes w Wielkiej Brytanii, a drugie dla Saturn Eye Records w USA. Wciąż mamy mnóstwo pracy, ale cieszymy się każdym etapem procesu. Dla nas najważniejsze jest, aby muzyka docierała do ludzi, którzy potrafią utożsamić się z jej atmosferą i mrokiem.
MO: Tytuł albumu można przetłumaczyć jako „Ukojenie w nieszczęściu”. Czy kryje się za nim jakaś historia?
MG: Tytuł ma osobisty związek z moim zainteresowaniem argentyńskimi lożami wolnomularskimi. Zawsze fascynowała mnie historia i symbolika masonerii w Argentynie, a szczególnie urzekło mnie samo brzmienie nazwy „consuelo del infortunio” w języku hiszpańskim. To wyrażenie ma w sobie pewien poetycki, wręcz filozoficzny charakter. Podobał mi się kontrast między „consuelo” (pocieszeniem lub otuchą) a „infortunio” (nieszczęściem lub przeciwnością losu). Sugeruje on znalezienie pocieszenia lub sensu w obliczu cierpienia i mroku. Tytuł niekoniecznie kryje w sobie jedną historię. Dla mnie liczył się również nastrój i ciężar samych słów. Czasami nazwa rezonuje z tobą, zanim zdążysz w pełni wyjaśnić dlaczego, i tak było w tym przypadku.
MO: Nazwa waszego zespołu oznacza „We mgle”. Czy mógłbyś mi powiedzieć więcej? Dlaczego wybraliście właśnie tę nazwę?
MG: Nazwa „En la Niebla” („We mgle”) została zainspirowana postacią Juliusza Verne’a i teoriami dotyczącymi jego możliwych powiązań ze Stowarzyszeniem Mgły, znanym także jako Stowarzyszenie Anielskie, ezoteryczną tradycją związaną z ukrytą wiedzą i symboliką. Zafascynowała mnie myśl, że opowieści Verne’a mogą mieć ukryte znaczenia pod ich powierzchnią. Nawet imię Phileas Fogg, bohater „W osiemdziesiąt dni dookoła świata”, przywodzi na myśl angielskie słowo „mgła”. Ta tajemniczość zainspirowała mnie do wyboru nazwy, która odzwierciedla ukrytą stronę rzeczy, czegoś, co również rezonuje z atmosferą naszej muzyki.
MO: Jak wiele ukrytej symboliki znalazłeś w książkach Verne’a?
MG: Mój pierwszy zespół, założony w 2015 roku, nazywał się dosłownie „La Sociedad de la Niebla” („Towarzystwo Mgły”), a jego nazwa była inspirowana tajnym stowarzyszeniem, które niektórzy badacze wiążą z dziełami Juliusza Verne’a. Zawsze fascynował mnie Phileas Fogg, bohater powieści „W osiemdziesiąt dni dookoła świata”. Jego nazwisko oznacza po angielsku „mgła”, a niektórzy badacze interpretują je jako możliwe symboliczne odniesienie do tego społeczeństwa. Fogg to człowiek powściągliwy, członek ekskluzywnego klubu i postać otoczona tajemnicą. Wierzę, że stowarzyszenia inicjacyjne tamtej epoki, w tym masoneria, były bardziej skryte i selektywne, niż wielu ludzi postrzega je dzisiaj. Istnieje wiele interpretacji dla osób, które chcą to zbadać, a właśnie ten związek między Vernem, Foggiem i ukrytą wiedzą zainspirował nazwę mojego pierwszego zespołu. Z biegiem czasu pomysł ten ewoluował i w 2021 roku doprowadził do powstania En la Niebla, mojego nowego i ostatecznego projektu.
MO: Myślę, że jak najbardziej to wszystko pasuje do waszego wizerunku jako zespołu. Pochodzicie z Argentyny, która jest dość egzotycznym krajem dla osoby z Polski. Czy mógłbyś opowiedzieć mi więcej o samym kraju? Jakie są jego cechy charakterystyczne?
MG: Zgadza się. Argentyna to ogromny kraj – zmieściłaby się w nim połowa Europy – dlatego jej krajobrazy rozciągają się od dżungli na północnym wschodzie po wysokogórską punę na północnym zachodzie, aż po lodowce i wieczny śnieg na dalekim południu. W naszej prowincji mamy dwa odrębne środowiska: wilgotną pampę z jej rozległymi, bezkresnymi równinami oraz wznoszący się na zachodzie łańcuch górski Comechingones, nazwany na cześć pierwotnych mieszkańców terytorium. Ten krajobraz jest dla mnie niezwykle inspirujący. Gęste lasy algarrobo, tala i espinillo inspirują mnie do pisania i komponowania muzyki. Ten ekosystem leśny, znany lokalnie jako espinal, jest poszarpany i surowy. W końcu każdy z nas ma kolce.
MO: Zauważyłem, że Argentyna ma silną scenę stoner/doomową: Fulanno, Astral Pigs, Mephistofeles, Pilotos del Tiempo, Luciferica, Drogula, żeby wymienić tylko kilka, które przychodzą mi akurat do głowy. Czy możesz podać powód, dla którego macie tak wiele świetnych zespołów? Czy wynika to ze specyfiki Argentyny, o której wspomniałeś, czy jest w tym coś więcej?
MG: To ciekawe pytanie. Myślę, że odpowiedź leży w bogatej argentyńskiej kulturze rocka i bluesa, której początki sięgają lat 60. i 70. XX wieku. To właśnie wtedy zaczęła się kształtować specyficzna argentyńska tożsamość w heavy rocku. Gdybyśmy mieli wybrać trzech kluczowych pionierów, powiedziałbym, że byliby to Manal, Norberto „Pappo” Napolitano (Pappo’s Blues, Riff) i Vox Dei. Jednak największy rozwój nastąpił w latach 80., kiedy Ricardo Iorio założył V8, powszechnie uważany za jeden z pierwszych zespołów heavymetalowych w Ameryce Południowej. Dzięki V8 i późniejszemu zespołowi Hermética, spuścizna Iorio pomogła połączyć psychodeliczne i bluesowe korzenie wczesnego argentyńskiego rocka z cięższym brzmieniem sceny metalowej lat 80. Ci z nas, którzy są dziećmi i wnukami tej tradycji muzycznej, odziedziczyli te wpływy i nauczyli się je wykorzystywać do tworzenia własnych zespołów, rozwijając charakterystycznego argentyńskiego ducha, a jednocześnie nieuchronnie czerpiąc z brzmienia Black Sabbath, tak jak zrobiło to wiele ciężkich zespołów na całym świecie. Myślę, że to dość trafne wyjaśnienie korzeni argentyńskiego ciężkiego rocka i tego, jak ewoluował w muzykę, którą tworzymy dzisiaj.
MO: Słyszałem też, że heavy metal i heavy rock były muzyką buntu w czasach społecznych niepokojów wywołanych przez junty wojskowe, które miały miejsce w Argentynie. Jakie jest twoje zdanie na ten temat?
MG: Urodziłem się w 1989 roku, więc nie doświadczyłem tych lat osobiście, ale był to bardzo mroczny okres w naszej historii. Zespoły, które podziwiam, zostały tutaj i kontynuowały walkę z reżimem wojskowym, ćwicząc i grając w piwnicach, podczas gdy wielu innych muzyków rockowych wyemigrowało za granicę, aby uciec od kryzysu. Łatwo jest pisać poezję w zaciszu Europy, jak robiło to wielu artystów. Dlatego darzę tak wielkim szacunkiem tych, którzy tu pozostali, jak Pappo i Iorio. Dyktatura wojskowa była naprawdę krwawa i ważne jest, abyśmy pamiętali o tym, co się wydarzyło, i podtrzymywali tę pamięć.
MO: Czy możesz wymienić swoje największe inspiracje muzyczne? Zarówno argentyńskie, jak i międzynarodowe? Oczywiście, oprócz tych, o których już wspomniałeś.
MG: Do komponowania utworów dla En la Niebla czerpię inspirację z różnych form sztuki, które mnie fascynują. Szczególnie pociągają mnie „Czarne obrazy” Francisca Goi, z ich niepokojącą obrazowością, ponurą atmosferą i eksploracją mrocznej strony ludzkiej natury. Uwielbiam też horrory z udziałem Christophera Lee, zwłaszcza jego rolę hrabiego Draculi, która pomogła zdefiniować obraz gotyckiego horroru na ekranie. Jest coś ponadczasowego i głęboko sugestywnego w tym świecie cieni, starożytnej architektury i złowrogiej atmosfery. Fascynuje mnie również argentyńska architektura i projektowanie krajobrazu. Dzieła Francisca Salamone, argentyńskiego architekta włoskiego pochodzenia, którego monumentalne budowle w stylu art déco i racjonalizmu odmieniły miasta na Pampie w latach 30. XX wieku, mają uderzający, wręcz surrealistyczny charakter. Jego cmentarze, rzeźnie i budynki użyteczności publicznej zdają się wyłaniać z innego świata. Z kolei Carlos Thays, urodzony we Francji architekt krajobrazu, który stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci w argentyńskiej urbanistyce, ukształtował tożsamość kraju poprzez parki, ogrody botaniczne i przestrzenie publiczne, szczególnie w Buenos Aires. Jego prace stworzyły unikalną relację między naturą a środowiskiem miejskim. Muzyka to kolejny istotny element mojej inspiracji. Astor Piazzolla zrewolucjonizował tango, łącząc jego tradycyjne korzenie z elementami muzyki klasycznej i jazzu, tworząc tym samym coś intensywnego, dramatycznego i głęboko osobistego. Atahualpa Yupanqui uchwycił ogrom, samotność i ducha wiejskiej Argentyny poprzez grę na gitarze i poezję, a José Larralde wyraził trudy, godność i filozoficzne spojrzenie ludzi pracy na wsi swoim surowym głosem i bezkompromisowymi tekstami. Jeśli chodzi o cięższą stronę muzyki, czerpię inspirację z elektryczności i ciężaru Tony’ego Iommiego, którego gra na gitarze położyła podwaliny pod heavy metal z Black Sabbath; z Pappo (Norberto Napolitano), jednego z najwybitniejszych argentyńskich gitarzystów blues-rockowych, którego gra charakteryzowała się niepowtarzalną, surową mocą; oraz z Dave’a Mustaine’a, którego agresywne riffy i rytmiczna precyzja pomogły ukształtować thrash metal. Inspiruje mnie również Mark Sandman, frontman Morphine, którego minimalistyczne, hipnotyczne linie basowe i niekonwencjonalne podejście do rytmu stworzyły charakterystyczne mroczne brzmienie. Kiedy mówię o muzyce argentyńskiej, która mnie porusza, nie mam na myśli wyłącznie stylów muzycznych. Dla mnie zrozumienie tej muzyki to także metoda na zrozumienie mojego kraju i sposobu, w jaki żyjemy na wilgotnych pampasach: jego rozległych, pozornie bezkresnych równinach, jego wiejskiej kultury, jego melancholii i szczególnej relacji ludzi z ziemią. Te rzeczy stają się częścią mojej perspektywy, nawet gdy muzyka, którą komponuję, jest ciężka, mroczna i daleka od tradycyjnych argentyńskich gatunków. Wszystkie te wpływy łączą się w En la Niebla nie jako bezpośrednie odniesienia, ale jako różne sposoby tworzenia atmosfery, napięcia i emocji. Postrzegam pisanie piosenek jako punkt styku sztuk wizualnych, architektury, kina, krajobrazu i muzyki – sposób na przekształcenie wszystkiego, co mnie fascynuje, w coś osobistego.
MO: Dziękuję za tę wnikliwą odpowiedź. Wygląda na to, że odpowiedziałeś również na inne pytanie, które chciałem ci zadać, dotyczące inspiracji pozamuzycznych. Bardzo się cieszę, że Argentyna ma tak silną tożsamość kulturową i artystyczną. Wspominasz o wielu artystach i muzykach, o których słyszę po raz pierwszy, co zmotywowało mnie do sięgnięcia po ich twórczość. Jeśli chodzi o horror: zauważyłem, że wampiryzm to bardzo popularny temat oraz motyw dla argentyńskich zespołów stoner/doomowych, w tym dla En la Niebla. Dlaczego ten temat jest tak interesujący dla argentyńskich muzyków metalowych? Czy inspiracją są filmy nieżyjącego już sir Christophera Lee, o których wspomniałeś, czy może istnieje głębszy związek z mroczną stroną twojej muzyki i jej undergroundowym charakterem?
MG: Myślę, że jest jedna szczególnie fascynująca historia z Argentyny, która łączy się z tym tematem: Florencio Roque Fernández, znany jako Wampir z Okna. Jego historia stała się jedną z najbardziej niepokojących legend kryminalnych w naszym kraju. Według wersji powtarzanej przez dziesięciolecia, Fernández był mężczyzną z Monteros w prowincji Tucumán, który rzekomo zamordował piętnaście kobiet w latach 1953-1960. Legenda głosiła, że wchodził do ich domów przez otwarte okna, gryzł je w szyję i inspirował się Draculą. Mówiono nawet, że ostatecznie trafił do zakładu psychiatrycznego, gdzie zmarł w 1968 roku. Jednak późniejsze śledztwa dziennikarskie nie ujawniły wiarygodnych dowodów na domniemane morderstwa. Chociaż mężczyzna znany jako El Cangrejo prawdopodobnie istniał, historia Fernándeza jako seryjnego mordercy wydaje się być zmyślona, która stopniowo stała się częścią argentyńskiego folkloru miejskiego. W pewnym sensie sama legenda stała się opowieścią grozy, zacierając granice między rzeczywistością a fikcją. Uważam to za szczególnie interesujące, ponieważ pokazuje, że Argentyna ma swój własny mroczny folklor, wykraczający poza tradycje importowane z Europy. Oczywiście klasyczne horrory, zwłaszcza te z Christopherem Lee w roli Draculi, wywarły ogromny wpływ na obrazowanie heavy metalu. Ale historie takie jak ta pokazują również, jak lokalne legendy potrafią tworzyć własną atmosferę tajemnicy, strachu i fascynacji. Dla mnie te tematy naturalnie pasują do stoner metalu i doom metalu. Powolne riffy, ciężkie brzmienie i mroczna atmosfera pozwalają nam zgłębiać śmierć, zakazane pragnienia, obsesję i mroczną stronę ludzkiej natury. W En la Niebla jesteśmy przyciągani do tego skrzyżowania sacrum i profanum, realnego i wyimaginowanego. Nie musimy koniecznie wierzyć w zjawiska nadprzyrodzone; czasami historie, które ludzie wymyślają, są wystarczająco mroczne same w sobie.
MO: To niezła historia i fascynujące wyjaśnienie! Czy En la Niebla jest częścią jakiejś większej sceny stoner/doomowej lub metalowej?
MG: Niestety, scena stonerowo-doomowa jest trudnym tematem w Argentynie. Wierzę, że wiele osób wpadło w pułapkę tego, co postrzegam jako ukryty cel Agendy 2030, podczas gdy media głównego nurtu i sieci społecznościowe promują coraz bardziej indywidualistyczny styl życia, pogłębiając dystans między ludźmi. Dlatego wolimy niezależne podejście do organizacji koncertów i budowania relacji z zespołami, które szczerze podzielają nasze ideały, sposób myślenia i zasady. Dla nas liczy się braterstwo, autentyczność i niezależność. Wolimy budować własną przestrzeń niż czekać na czyjąkolwiek aprobatę. Przez lata otwierałem drzwi własnego domu dla ludzi i traktowałem to bardzo poważnie. Wpuszczenie kogoś do domu to akt zaufania, nie każdy jest na to gotowy. Słuchałem muzyków opowiadających o poważnych problemach osobistych i rodzinnych i byłem przy nich, nie oczekując niczego w zamian. Oczekiwałem tylko odrobiny lojalności. Jednak kiedy ta lojalność zostaje zdradzona, niektórzy zdają się oczekiwać, że będziesz zachowywać się tak, jakby nic się nie stało, jakbyś nie miał prawa czuć się zranionym czy rozczarowanym. Dlatego dziś podchodzę ostrożniej do zespołów i ludzi, z którymi chcę dzielić scenę, zorganizować koncert lub wydarzenie. Nie potrafię udawać ani działać oportunistycznie i nie interesuje mnie networking dla samego networkingu, granie w politykę ani lobbowanie za przysługami. Jeśli idę na koncert zespołu, to dlatego, że szczerze lubię jego muzykę, a nie dlatego, że chcę założyć fałszywą maskę, zrobić na kimś wrażenie lub coś zyskać dzięki tej relacji. Wierzę też w szczerość w kontaktach z ludźmi. Jeśli ktoś do mnie dzwoni lub wysyła wiadomość, odpowiadam najszybciej, jak to możliwe. Nie wierzę w celowe czekanie tydzień z odpowiedzią tylko po to, by uchodzić za ważnego lub grać w jakąś absurdalną grę towarzyską. Dla mnie takie zachowanie jest kompletnie idiotyczne. Jeśli szanujesz czyjś czas na tyle, by się z nim skontaktować, powinieneś szanować go na tyle, by odpowiadać szczerze i terminowo. Ostatecznie En la Niebla to coś więcej niż muzyka. To ludzie, z którymi się utożsamiamy, zasady, które wyznajemy, i relacje, które budujemy. Wolę otaczać się małym gronem autentycznych ludzi niż sceną pełną masek, przysług i pustych gestów. Niezależność niewiele znaczy, jeśli brakuje ci uczciwości, by trwać przy własnych przekonaniach.
MO: Poruszyłeś dość trudny temat, więc mam pytanie uzupełniające: Czy mógłbyś wymienić największe wyzwania związane z byciem zespołem undergroundowym w Argentynie? Czy trudno jest zdobyć sprzęt muzyczny, zarezerwować koncert dla swojego zespołu lub wydać album w Argentynie, jeśli działasz w podziemiu?
MG: Nie jest to sprzeczne z poprzednią odpowiedzią; to raczej dwie różne kwestie. Z jednej strony mamy osobiste rozczarowanie, związane z doświadczeniami z ludźmi, którzy nas zawiedli; z drugiej strony mamy profesjonalizm tych, którzy chcą dobrze wykonywać swoją pracę i wnosić wartość do sceny undergroundowej. W tym sensie nie powiedziałbym, że wejście na scenę jest szczególnie trudne. Trzeba po prostu nawiązać kontakty z odpowiednimi ludźmi. Chociaż jest w tym sporo samodzielnej pracy, jest też wielu ludzi, którzy szczerze chcą robić dobre rzeczy i przyczyniać się do rozwoju ruchu undergroundowego. Na przykład: niektórzy nasi znajomi organizują w górach duży festiwal o nazwie Monte, którego gwiazdą jest Mephistofeles. W Córdobie również znajdują się miejsca i producenci, którzy pracują zawodowo i stwarzają możliwości dla zespołów undergroundowych. W głębi prowincji Córdoba mamy również miejsca takie jak Catalina Clandestina, samodzielnie zarządzana przestrzeń, która organizuje wspaniałe pokazy. W pewnym momencie naszej kariery En la Niebla również była częścią tej przestrzeni i bardzo cenimy to, co robią dla lokalnej sceny. Choć trzeba się wysilić, nawiązywać kontakty i być gotowym do działania na własną rękę, wierzę, że w Argentynie są ludzie i miejsca, które pozwalają utrzymać przy życiu scenę undergroundową. Kluczem jest znalezienie takich osób, wspieranie się nawzajem i kontynuowanie wspólnego tworzenia, nie tracąc z oczu faktu, że osobiste rozczarowanie nie unieważnia zaangażowania i profesjonalizmu, które również istnieją na scenie.
MO: A jeśli chodzi o koncerty: czy kiedykolwiek graliście koncert za granicą jako En la Niebla?
MG: Nie, nigdy nie graliśmy poza Argentyną. Może przyszłego lata zagramy w Chile. Zobaczymy!
MO: Życzę powodzenia! Prawie wszystkie twoje utwory mają teksty po hiszpańsku, co jest dość nietypowe z europejskiego punktu widzenia, gdzie w muzyce metalowej teksty są głównie po angielsku. Czy mógłbyś mi wyjaśnić, dlaczego zdecydowaliście się na taki język? A tak na marginesie: zauważyłem, że dwa utwory z „Consuelo del infortunio” mają angielskie teksty. Czy planujecie napisać więcej materiału po angielsku?
MG: W Argentynie śpiewanie po angielsku przez zespoły rockowe, niezależnie od gatunku, jest dość nietypowe. Większość zespołów śpiewa po hiszpańsku, wykorzystując wyrażenia głęboko zakorzenione w naszej kulturze. Argentyński hiszpański ma swój własny, specyficzny charakter, z wpływami lunfardo, slangu związanego z tangiem, a także z ekspresjami i sposobami mówienia odziedziczonymi po argentyńskiej tradycji gaucho. Dla nas śpiewanie w naszym języku jest naturalne, ponieważ pozwala nam wyrazić naszą tożsamość, otoczenie i sposób rozumienia świata. Rozumiem, że na przykład w takich krajach jak Meksyk, zespoły metalowe częściej śpiewają po angielsku, choć oczywiście istnieją liczne wyjątki. Jeśli chodzi o dwa utwory po angielsku z albumu „Consuelo del infortunio”, decyzja ta była podyktowana głównie łatwością, z jaką Manuel Re, nasz wokalista i gitarzysta, posługuje się językiem angielskim. Postanowiliśmy zbadać tę możliwość i włączyć ją do naszej muzyki. Aktualnie pracujemy nad nowymi utworami na nasz kolejny album i mamy już gotowe cztery kompozycje: trzy z tekstami po angielsku i jedną po hiszpańsku. Wygląda więc na to, że język angielski będzie odgrywał ważniejszą rolę w naszym nadchodzącym materiale, podczas gdy hiszpański pozostanie ważnym elementem naszej tożsamości jako zespołu.
MO: Nie mogę się doczekać, żeby to usłyszeć! Jaka jest historia En la Niebla? Jak powstał wasz zespół i czy gatunek stoner/doom wybraliście celowo, czy po prostu tak wyszło?
MG: Historia En la Niebla rozpoczęła się w 2015 roku od wcześniejszego projektu o nazwie La Sociedad de la Niebla. Nazwa została zainspirowana Juliuszem Vernem i ideą ukrytego społeczeństwa, związanego z tajemnicą, ezoteryczną symboliką i mroczną stroną historii ludzkości. Od samego początku istniało silne zainteresowanie stworzeniem czegoś, co wykraczałoby poza muzykę, z własną atmosferą, obrazami i tożsamością. Z biegiem czasu ten oryginalny projekt ewoluował, a w 2021 roku En la Niebla nabrał ostatecznego kształtu jako ucieleśnienie tej wizji. Nie chodziło o to, by po prostu założyć zespół stonerowy/doomowy, bo ten gatunek był atrakcyjny lub modny. Muzyka rozwijała się naturalnie dzięki naszemu stylowi gry: ciężkie riffy, niskie strojenie, gęsty fuzz, mroczna atmosfera i surowe, bezpośrednie brzmienie. Nasza tożsamość jest również głęboko związana z miejscem, z którego pochodzimy. Nasza siedziba znajduje się w Olivie, w prowincji Córdoba w Argentynie, gdzie jesteśmy otoczeni krajobrazami wilgotnej pampy i rodzimą roślinnością regionu. To środowisko z rozległymi polami, ciernistymi drzewami, ciszą i poczuciem odosobnienia, jest częścią wizerunku i atmosfery naszego zespołu. W pewnym sensie nazwa En la Niebla odzwierciedla zarówno fizyczny krajobraz, jak i stan umysłu. Obecny skład reprezentuje kolejny rozdział w tej ewolucji. Jako trio wypracowaliśmy własną chemię i sposób współpracy, który pozwala muzyce rozwijać się naturalnie. Nasz najnowszy album, „Consuelo del infortunio”, odzwierciedla ten etap w historii zespołu i łączy różne elementy, które ukształtowały naszą tożsamość na przestrzeni lat. Dla mnie En la Niebla to kontynuacja pomysłu, który narodził się w 2015 roku. Nazwa, muzyka i grafika ewoluowały, ale główna intencja pozostała ta sama: stworzyć coś mrocznego, autentycznego i głęboko związanego z naszym światem kulturowym i artystycznym.
MO: Jak tworzycie swoją muzykę? Czy powstaje ona podczas jam session w salach prób, a może podczas pracy i komponowania w domu, ewentualnie poprzez połączenie jednego z drugim?
MG: Na ten album wszystkie utwory napisałem w domu. Zazwyczaj potrzebuję odrobiny inspiracji, czasem lampki wina lub kufel piwa, po czym po prostu siadam na kanapie z gitarą. Chociaż jestem basistą, bardzo lubię pisać muzykę na gitarze. Zaczynam improwizować, aż nagle przychodzi mi do głowy główny riff. Od tego momentu buduję wokół niego zwrotki, refreny i przejścia. Kiedy muzyka zaczyna nabierać kształtu, szukam melodii wokalnej i zaczynam pisać tekst. Czasami nic nie wychodzi, a innym razem udaje mi się wymyślić dwie piosenki. Wszystko zależy od nastroju. Myślę, że kiedy czujesz coś intensywnie, możesz wymyślić naprawdę dobre kawałki. Potem nagrywam demo i wysyłam je kolegom z zespołu, więc kiedy się spotykamy, mamy już wszystko gotowe do pracy nad aranżacjami i tworzeniem utworów. Mieszkamy około 140 kilometrów od siebie, więc musimy maksymalnie wykorzystać czas prób. Na nasz kolejny album Manuel Re pisze własny materiał, zarówno muzykę, jak i teksty, stosując to samo podejście. Jest naprawdę dobry w nagrywaniu, więc założyliśmy małe studio w naszej sali prób. Ciągle pracujemy nad demami i testujemy nowe pomysły. Gdy wszystko jest dopięte na ostatni guzik i jesteśmy zadowoleni z brzmienia utworów, nagrywamy wszystko sami. W ten sposób cały proces wydaje się bardziej organiczny, a z każdym wydawnictwem jesteśmy coraz bliżej brzmienia, którego naprawdę pragniemy. Możemy rozwijać własną tożsamość i mieć pełną kontrolę nad muzyką, od pierwszego riffu do finalnego nagrania.
MO: 140 kilometrów od siebie to całkiem spora odległość jak na polskie standardy. Jak często udaje wam się spotkać osobiście i wspólnie pracować nad muzyką?
MG: Zawsze spotykamy się raz w tygodniu. To wyjątkowy dzień, który daje nam powód do radości i sprawia, że życie staje się łatwiejsze. Poza pisaniem muzyki spędzamy razem wartościowy czas jako przyjaciele, rozmawiając, racząc się trunkami i śmiejąc się do rozpuku. To właśnie sprawia, że wszystko, co robimy, jest tak przyjemne i zawsze spotykamy się z entuzjazmem i energią. W stosunkowo krótkim czasie napisaliśmy jakieś dwanaście utworów: osiem, które już znacie, plus cztery nowe na kolejny album. Jesteśmy naprawdę szczęśliwi, robiąc to, co kochamy, i dlatego ta 140-kilometrowa podróż jest zawsze warta zachodu. Kiedy bawisz się tak dobrze i tworzysz coś, w co wierzysz, dystans nie wydaje się taki odległy.
MO: To brzmi naprawdę dobrze. Pytanie w imieniu wszystkich maniaków sprzętu: czy moglibyście powiedzieć, jakiego sprzętu muzycznego, instrumentów i strojenia gitar używacie w En la Niebla? Oczywiście jeśli to nie jest ściśle tajna informacja!
MG: Gramy w stroju Drop C. Ja gram na basie Squier Precision, którego kupiłem w 2004 roku za 200 pesos argentyńskich. Nie ma w tym basie niczego specjalnego, ale brzmi dobrze i spełnia moje oczekiwania. Dodaję trochę fuzzu i gram na dość standardowym sprzęcie Ampega, nic specjalnie wyrafinowanego. Szczerze mówiąc, nigdy nie byliśmy zespołem, który przywiązuje zbyt dużą wagę do sprzętu ani nie eksponuje marek i modeli, których używa. Panowie podzielają moje zdanie na ten temat. Dla nas liczy się przede wszystkim to, jak grasz, co robisz ze swoim instrumentem i przede wszystkim, co chcesz przekazać swoją muzyką. Możesz mieć najlepszy sprzęt na świecie, ale to niekoniecznie oznacza, że masz coś ciekawego do powiedzenia. Znacznie bardziej interesuje nas pisanie muzyki, wspólne granie i znalezienie brzmienia, które naprawdę nas reprezentuje. Ostatecznie instrumenty to tylko narzędzia do wyrażania naszych idei, a wierzymy, że tożsamość zespołu wynika z tworzenia muzyki, a nie z kolekcjonowania sprzętu. Każdy ma swój własny sposób grania i rozumienia muzyki, i to właśnie on ostatecznie nadaje naszemu brzmieniu charakter.
MO: W jaki sposób polscy fani mogą wspierać wasz zespół?
MG: Przede wszystkim ogromne podziękowania dla wszystkich naszych polskich fanów za niesamowite wsparcie, szczególnie dla tych z Warszawy, Krakowa, Wrocławia, Gdańska, Poznania, Łodzi, Katowic i Lublina! To dla nas wiele znaczy, że nasza muzyka dociera do ludzi tak daleko od naszego domu. Najlepszym sposobem na wsparcie En la Niebla jest słuchanie naszej muzyki, obserwowanie nas na Spotify, dzielenie się naszymi utworami ze znajomymi i dodawanie ich do swoich playlist. Każde wsparcie znaczy dla nas bardzo wiele i pomaga utrzymać przy życiu undergroundową scenę doom metalową. Mamy nadzieję, że pewnego dnia będziemy mieli okazję zaprezentować naszą muzykę w Polsce i podzielić się z Wami kilkoma ciężkimi riffami osobiście. Dużo miłości dla wszystkich naszych polskich fanów! 🤘
MO: To byłoby niesamowite! Ostatnie pytanie: Jakie jest wasze największe marzenie jako zespołu?
MG: Naszym największym marzeniem jest tworzyć muzykę tak, jak chcemy, nie tracąc przy tym tego, co czyni En la Niebla tym, kim jesteśmy. Oczywiście chcielibyśmy zaprezentować naszą muzykę w innych krajach, poznać ludzi, którzy podzielają nasze zainteresowania, i dzielić scenę z zespołami, które podziwiamy. Ale ponad wszystko, chcemy po prostu tworzyć ciężką, szczerą muzykę, która coś dla nas znaczy. Jeśli nasza muzyka może dotrzeć do kogoś na drugim końcu świata i sprawić, że poczuje coś w sobie, to już jest dla nas ogromne osiągnięcie. Chcielibyśmy również ogromnie podziękować wszystkim, którzy słuchają naszej muzyki i wspierają zespół, a szczególnie tym, którzy śledzą nas z tak daleka. Pochodząc z małego miasteczka w Argentynie, jesteśmy niesamowicie szczęśliwi, że nasza muzyka dociera do ludzi w różnych częściach świata. To naprawdę wiele dla nas znaczy. Dziękujemy za wspieranie undergroundu, słuchanie naszych wydawnictw i podtrzymywanie ducha doom metalu przy życiu. Mamy nadzieję, że kiedyś uda nam się spotkać z niektórymi z Was osobiście, wypić kilka piw i podzielić się razem ciężką muzyką. Jeszcze raz dziękujemy za wsparcie i niech tak pozostanie! Niech żyje doom metal i underground! 🤘🏻