W cieniu tragicznych wydarzeń w Krakowie, jeszcze przed ogłoszeniem żałoby narodowej, w Warszawie odbył się koncert, podczas którego na kilka godzin pierwsze skrzypce zagrała muzyka. Na scenie pojawiły się trzy zespoły reprezentujące zupełnie różne muzyczne szufladki. Gwiazdą wieczoru była Anja Orthodox wraz ze swoim Closterkellerem, a przed nimi wystąpiły dwie formacje – trójmiejski Dance Like Dynamite i krakowski BlackLight.
Jako pierwszy zaprezentował się BlackLight, serwując klimatyczny metal progresywny z najwyższej półki. Swój występ oparł przede wszystkim na utworach z najnowszej płyty „Future Belongs To”, uzupełniając repertuar wybranymi kompozycjami z dwóch poprzednich albumów studyjnych. Ciężkie gitarowe riffy przeplatały się z melodyjnymi solówkami, nieoczywistymi rozwiązaniami rytmicznymi i nastrojowymi fragmentami. Trzeba przyznać, że ta muzyczna propozycja sprawdziła się na żywo znakomicie. I nie ma się co dziwić słowom wokalistki Closterkellera, która przyznała, że twórczością BlackLight można się po prostu zachwycić.
Dance Like Dynamite to z kolei formacja złożona ze starych wyjadaczy trójmiejskiej sceny rockowej. Trudno byłoby nawet wymienić wszystkie zespoły, przez które przewinęli się jej członkowie. I na scenie było widać, że to profeska na całego. W repertuarze dominowały kompozycje z dwóch ostatnich płyt – „Sztuka korozji” i „Litania kłamstw”. Prym wiódł Krzysztof „Sado” Sadowski, choć pozostali muzycy wcale nie pozostawali w jego cieniu. A muzycznie? Tutaj dzieje się naprawdę sporo! Dance Like Dynamite z powodzeniem miesza zimną falę, post-punk, rock gotycki i elektronikę, nie stroniąc przy tym od cięższych, gitarowych akcentów. Do tego dochodzą hipnotyczne partie basu, mroczna atmosfera i pełne emocji teksty. Osobiście jestem wielkim fanem ich twórczości i mocno im kibicuję. A swoim warszawskim występem tylko utwierdzili mnie w przekonaniu, że zasługują na zdecydowanie większe zainteresowanie.
Główną gwiazdą wieczoru i prawdziwą diwą, w najlepszym tego słowa znaczeniu, była oczywiście Anja Orthodox ze swoim Closterkellerem. Zespół promował swój stary-nowy krążek „reCYAN”. Z okazji 30-lecia wydania oryginalnego „Cyan” muzycy zdecydowali się ponownie nagrać cały materiał. I nie była to żadna fanaberia czy próba odcinania kuponów od dawnej popularności. Powód był bardziej prozaiczny – zespół przez lata nie mógł dojść do porozumienia z pierwotnym wydawcą w sprawie wznowienia albumu. W efekcie muzycy postanowili nagrać cały materiał od nowa, nadając mu nieco bardziej współczesne brzmienie i umożliwiając jego udostępnienie w serwisach streamingowych
Podczas warszawskiego koncertu „Cyan” został odegrany w całości, a Anja co jakiś czas dzieliła się z publicznością historiami związanymi z poszczególnymi kompozycjami. I tak na przykład dowiedzieliśmy się, dlaczego na oryginalnej wersji albumu utwór „Auschwitz” ma inny tekst. Jak opowiadała wokalistka, osoby z jej otoczenia przekonały ją wówczas, że pierwotne słowa są, delikatnie mówiąc, zbyt hardkorowe. Takich ciekawostek było zresztą więcej, a opowieści Anji stanowiły świetne uzupełnienie muzycznej części wieczoru.
Sama wokalistka zaprezentowała wręcz kapitalną formę wokalną, ale największą niespodzianką było pojawienie się na scenie Pawła Pieczyńskiego, gitarzysty współtworzącego oryginalnego „Cyan”. Wraz z zespołem wykonał trzy kompozycje – „Alicję”, „Roszpunkę” i „Ciszę w jej domu”. Był to jeden z tych momentów, które nadawały całemu koncertowi szczególny charakter. W końcu nieczęsto zdarza się okazja, by po trzech dekadach usłyszeć dawny repertuar z udziałem muzyka, który współtworzył jego pierwotne brzmienie.
Ten koncert pokazał, jak ważną pozycję w dorobku Closterkellera zajmuje „Cyan”. I nie chodzi wyłącznie o fakt, że to właśnie z tej płyty pochodzi jeden z największych przebojów zespołu, czyli „Władza”. Dla mnie ten album zawsze był czymś znacznie więcej. Szczególną słabość mam do utworów „Cyan”, „Desperado”, a przede wszystkim do wspomnianej już „Ciszy w jej domu”. Zresztą to fascynujące, jak wiele muzycznych światów udało się zespołowi zmieścić na jednym krążku. Gotycki mrok, metalowy ciężar, elektronika, przestrzenne partie klawiszy i przede wszystkim znakomite melodie. A wszystko to tworzy niezwykle spójną, pełną melancholii i emocji całość. Ten „niebieski” album to dla mnie zdecydowanie klasyka nie tylko rocka gotyckiego, ale po prostu polskiego gitarowego grania. I nawet trzy dekady od jego premiery te kompozycje wciąż potrafią robić ogromne wrażenie.
Na tym jednak wieczór się nie zakończył. Po krótkiej przerwie zespół wrócił na scenę, by przypomnieć kilka utworów z innych etapów swojej twórczości. Usłyszeliśmy „Viridianę”, „Cień wilka”, „Alarm” oraz „I skończona bajka”. Dla mnie szczególnie pięknie zabrzmiały „Viridiana” i „I skończona bajka”. Ten drugi utwór ma zresztą wyjątkowo osobisty charakter, ponieważ Anja napisała go z myślą o swoim synu, Adamie Najmanie, który obecnie zasiada za perkusją Closterkellera. A na sam koniec wybrzmiał jeszcze „Czas komety”. Trudno było wymarzyć sobie piękniejszy finał tego wieczoru
To był trudny dzień. Nie ukrywam, że początkowo miałem problem, żeby odpowiednio nastroić się do odbioru muzyki. Myślami byłem zupełnie gdzie indziej. Ale z każdą kolejną kompozycją coraz bardziej zanurzałem się w dźwiękach płynących ze sceny. Aż w końcu muzyka po prostu otuliła moją duszę. Jestem fanem twórczości Closterkellera, jednak nie spodziewałem się, że ich muzyka aż tak mocno we mnie uderzy. Zwłaszcza tego dnia.
Piękny koncert. I bardzo się cieszę, że mogłem w nim uczestniczyć.
Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć autorstwa Karoliny Marczak.
