IKS

KoRn (+ Architects, Pixel Grip) | 17.11.2026 | Kraków, TAURON Arena | org. Live Nation Polska [Relacja tekstowa]

Nu metal chyba nigdy nie miał się tak dobrze jak dziś! Naprawdę ma się wyśmienicie i nawet nie wiecie, jak bardzo mnie to cieszy. System of a Down czy Deftones wyprzedają hale i stadiony z prędkością, o której nawet niektóre gwiazdy pop mogą tylko pomarzyć. Linkin Park, Limp Bizkit czy Slipknot regularnie headlinują największe festiwale świata, i to nawet takie, które skupiają się nie tylko na metalu. Sam byłem świadkiem, jak tysiące gardeł wykrzykiwały każde słowo razem z Fredem Durstem. No dobra, być może pomagały w tym teksty wyświetlane na telebimach…, ale nie czepiajmy się szczegółów. Gdyby nie chcieli, to by nie śpiewali, prawda? Kochamy wracać do przełomu mileniów, kiedy to właśnie te zespoły zdominowały MTV. Nic więc dziwnego, że gdy pojawiła się informacja o powrocie KoRn do Polski, bilety zaczęły znikać w błyskawicznym tempie. I to mimo faktu, że ekipa dowodzona przez Jonathana Davisa odwiedza nas całkiem regularnie. Ostatni raz widzieliśmy się przecież zaledwie dwa lata temu w katowickim Spodku. Mam jednak wrażenie, że tym razem poprzeczka została zawieszona jeszcze wyżej. Wszak to właśnie w ciągu ostatnich dwóch lat nu metal przeżywał prawdziwy renesans, osiągając szczyt swojej odrodzonej popularności. Sprawdźmy więc, jak KoRn wypadł w największej arenie koncertowej w Polsce oraz jak sprawdziła się przygotowana na tę trasę setlista. Pozostaje tylko zapytać… „Are You Ready?”.

Chwilę przed 21:30 napięcie w TAURON Arenie sięgało zenitu. Zanim kurtyna opadła, rozpaleni do czerwoności fani próbowali dostrzec, co dzieje się za ogromną płachtą oddzielającą ich od zespołu. Wśród cieni dało się rozpoznać sylwetkę Jonathana Davisa stojącego przy swoim kultowym statywie zaprojektowanym przez H.R. Gigera. Gdy odliczanie dobiegło końca, KoRn nie zamierzał bawić się w półśrodki. Najpierw rozległ się charakterystyczny świdrujący dźwięk dobiegający ze sceny. A następnie… BAM! Ruszyło „It’s On!”. Słowami „Come on, save some for me, it’s what I like, I wanna play” Jonathan rozpoczął czternasty koncert KoRn w Polsce. Publiczność nie zdążyła nawet złapać oddechu, a zespół wyprowadził kolejny potężny cios. BAM! BAM! Chwilę później dostaliśmy mocny lewy sierpowy w postaci jedynego reprezentanta albumu „Untouchables” tego wieczoru, czyli uwielbianego przez fanów „Here to Stay”. Po zaledwie kilku minutach było już jasne, że KoRn nie zamierza brać jeńców…

REKLAMA

 

Warto wspomnieć o scenografii… parafrazując klasyka… „złota, ale skromna”. Wzrok przyciągał monumentalny ekran owijający scenę. Jego łamana, wieloczęściowa konstrukcja sprawiała wrażenie trójwymiarowej instalacji, a wyświetlane na niej wizualizacje dodawały całości klimatu (chociaż inspiracje teledyskami Tool przy „Freak on a Leash” nie do końca mi się podobały). Do tego ruchoma konstrukcja z lampami i dodatkowymi telebimami nad sceną – niby niewiele, ale w praktyce robiło to świetne wrażenie. Bez zbędnego nadęcia, za to z pomysłem i wyczuciem. Dokładnie tyle, ile było potrzeba.

Jedziemy dalej… „Reward the Scars” czyli koncertowa świeżynka w katalogu formacji, przygotowana specjalnie na potrzeby dodatku do „Diablo IV”. Mam wrażenie, że setlista została ułożona tak, żeby po mocarnym otwarciu złożonym z dwóch ukochanych przez fanów kawałków, publiczność miała możliwość na moment złapać oddech. Osobiście nie jestem wielkim fanem tej kompozycji, ale zawsze cieszy mnie, gdy KoRn nagrywa nową muzykę i przemyca tego typu smaczki pomiędzy swoimi największymi hitami. Warto dodać, że za charakterystyczne partie basu w studyjnej wersji „Reward the Scars” odpowiada Roberto „Ra” Díaz, który od kilku lat skutecznie wypełnia koncertową lukę po Fieldym i coraz mocniej zaznacza swoją obecność w obozie KoRn. Tym razem jego nazwisko trafiło nawet na listę autorów singla, co można uznać za kolejny sygnał, że powoli przestaje być jedynie „zastępcą” na trasach koncertowych. Zespół bardzo szybko zabrał nas jednak z powrotem w podróż do lat swojej największej świetności. Już pierwsze riffy „Got the Life” sprawiły, że pod sceną zaczęły rozkręcać się kolejne moshpity. To również jeden z tych utworów, który idealnie pokazuje fenomen gitarowego duetu Munky / Head. Setlista niemal całkowicie omijała późniejsze studyjne dokonania zespołu. Jedynym wyjątkiem miał być „Rotting in Vain” z wydanego w 2016 roku „The Serenity of Suffering”. Utwór pojawiał się na wcześniejszych koncertach tej trasy, jednak w Krakowie KoRn postanowił wykreślić go z setlisty. Szkoda, bo w katalogu zespołu z ostatnich kilkunastu lat nie brakuje dobrych kompozycji, które bez problemu obroniłyby się obok największych klasyków. W porównaniu z wcześniejszymi występami w Europie Zachodniej z setlisty wyleciało również kultowe „Make Me Bad” z albumu „Issues”.

 

zdj. materiały prasowe

 

W 2024 roku w Spodku KoRn zaserwował prawdziwy festiwal hitów, bez większych niespodzianek… o czym pisałem tutaj. Tym razem w TAURON Arenie postawiono na znacznie więcej deep cutów, co samo w sobie było wystarczającym dowodem, że wybranie się po raz kolejny na koncert Amerykanów było jedyną słuszną decyzją. Już sam fakt, że najwięcej utworów w setliście pochodziło z „Life Is Peachy” (aż cztery!), mówi wiele o pomyśle na tę trasę.

REKLAMA

Mam zresztą wrażenie, że choć ten album od lat pozostaje nieco schowany w cieniu debiutu i „Follow the Leader”, to właśnie na nim dostajemy najbrudniejsze, najbardziej chaotyczne i emocjonalne wcielenie KoRn. Surowy, momentami wręcz nieprzyjemny w odbiorze materiał był muzycznym zapisem frustracji i chaosu, które towarzyszyły zespołowi po nagłym sukcesie debiutu. Obok obowiązkowego „Twist” (dla mnie to zawsze będzie coś więcej niż tylko intro!) i chóralnie odśpiewanego przez całą halę refrenu „A.D.I.D.A.S.”, (notabene pierwszego wielkiego hitu KoRn), dostaliśmy dwa prawdziwe rarytasy: „Chi” oraz zamykające krążek duszne, klaustrofobiczne „Kill You”. To utwory, które przez lata pojawiały się w setlistach niezwykle rzadko, dlatego ich powrót był dla mnie jednym z najważniejszych momentów wieczoru. Bardzo ucieszył mnie fakt, że zespół sięgnął nie tylko po koncertowe pewniaki, ale również po utwory, które przez lata pozostawały w cieniu największych przebojów. To właśnie „Chi” i „Kill You” udowodniły, że materiał z „Life Is Peachy” w ogóle się nie zestarzał.

 

Po puszczonym z taśmy „Am I Going Crazy?” na scenę wrócił Jonathan Davis ze swoimi dudami. A to mogło oznaczać tylko jedno: za chwilę mieliśmy usłyszeć „Shoots and Ladders”. Dla wielu fanów jest to jeden z najbardziej ikonicznych momentów każdego koncertu KoRn i również tym razem nie zabrakło gęsiej skórki. Po „Shoots and Ladders” przyszła pora na koncertowe pewniaki: „Coming Undone” oraz „Did My Time”, które mnie osobiście na zawsze będzie się kojarzyć z filmu „Tomb Raider”. Po tym ostatnim utworze nadszedł czas na finał głównej części występu. Jonathan nie musiał nawet specjalnie zachęcać publiczności. Gdy wybrzmiały pierwsze dźwięki „Y’All Want a Single”, w górę błyskawicznie poszybowały środkowe palce, a odpowiedź na tytułowe pytanie mogła być tylko jedna: „Fuck that!”.

 

Po krótkiej przerwie z taśmy poleciał „Dead” i przyszła pora na bis. Niezależnie od tego, jak wiele niespodzianek i deep cutów znalazło się w setliście, były utwory, których po prostu nie mogło zabraknąć! „Falling Away from Me”, „Blind” oraz „Freak on a Leash” to kawałki, które na dobre zdefiniowały brzmienie nu metalu. Czy kogokolwiek mogło dziwić, że każdy z nich wywołał eksplozję entuzjazmu zarówno na trybunach, jak i pod sceną? Miłym urozmaiceniem okazał się również zagrany jako przedostatni „Twisted Transistor”. To utwór pojawiający się na koncertach znacznie rzadziej, a jednocześnie jeden z tych numerów, które szczególnie sobie cenię za chwytliwy groove, bezkompromisową przebojowość i odrobinę muzycznej odwagi, której KoRn nigdy nie brakowało. I choć dla wielu kulminacyjnym punktem wieczoru był oczywiście zamykający koncert „Freak on a Leash” (z confetti wystrzelonym w wielkim finale!), ja najwięcej radości miałem właśnie przy „Twisted Transistor”. Bo chociaż klasyki są obowiązkowe, to prawdziwe emocje pojawiają się właśnie wtedy, gdy zespół wyciąga z rękawa coś, czego większość fanów przestała się spodziewać.

Koniecznie muszę wspomnieć też o dwóch formacjach, które wystąpiły przed gwiazdą wieczoru. Miano gościa specjalnego przypadło Architects, jednemu z najcenniejszych brytyjskich towarów eksportowych, jeśli chodzi o współczesny metalcore. Jeżeli słuchacie cięższej muzyki i przez ostatnie lata nie mieliście okazji zobaczyć Architects na żywo, to naprawdę musicie mieć sporo pecha albo bardzo skutecznie ich unikać. Formacja z Brighton od lat pozostaje nieustannie w trasie, pojawiając się zarówno u boku największych nazw gatunku, z Metallicą na czele, jak i na festiwalowych oraz klubowych scenach praktycznie każdego zakątka świata. Zresztą najlepiej świadczyło o tym pytanie, które w pewnym momencie padło ze sceny: kto widział Architects już wcześniej? Odpowiedź przyszła natychmiast. Nad tłumem wyrósł prawdziwy las rąk, a widok ten mówił więcej niż jakiekolwiek statystyki. Trudno o lepszy dowód na to, jak silną pozycję Brytyjczycy wypracowali sobie w Polsce i jak wierną publiczność gromadzą przy każdej kolejnej wizycie. Tym razem przyjechali promować swój jedenasty studyjny album, wydany w ubiegłym roku „The Sky, the Earth & All Between”. Nie powinno więc dziwić, że aż połowa utworów wypełniających 45-minutowy set pochodziła właśnie z tego krążka. Oczywiście nie zabrakło również największych hitów. „Animals” i „Doomsday” zostały przyjęte entuzjastycznie, a zgromadzona publiczność śpiewała refreny równie głośno jak Sam Carter. Na zakończenie zespół zaserwował swój świeżutki singiel „Machine”, zostawiając po sobie bardzo solidne wrażenie i skutecznie podgrzewając atmosferę przed występem KoRn. Polscy fani uwielbiają Architecs i wyraz tego dali we wszystkich moshpitach które rozkręcili tego wieczoru!  Wrażenie zrobił również moment poprzedzający wykonanie „Everything Ends”. Po krótkiej, ale bardzo emocjonalnej przemowie Sama Cartera cała Tauron Arena dosłownie rozbłysła tysiącami latarek telefonów.

 

Obecność Pixel Grip w roli supportu mogła początkowo budzić zdziwienie. Mroczne industrialno-elektroniczne brzmienia, taneczne rytmy i klubowa estetyka wydają się być bardzo odległe od świata KoRn, ale właśnie dzięki temu występ Amerykanów okazał się ciekawym kontrastem dla tego, co miało nastąpić później (przynajmniej dla mnie). Nie jestem jednak przekonany, czy większość publiczności przyszła do TAURON Areny akurat po taką muzyczną rozgrzewkę. Ja kojarzę Pixel Grip głównie z remiksu kawałka Nine Inch Nails, „As Alive as You Need Me to Be”, który trafił na wydawnictwo „Tron Ares: Divergence”.

 

KoRn nie tylko udowodnił, że po ponad trzech dekadach wciąż jest koncertową potęgą, ale również przygotował jedną z najciekawszych setlist ostatnich lat. Umiejętnie połączył żelazne klasyki z głęboko schowanymi perełkami ze swojej dyskografii, przypominając, dlaczego to właśnie oni uważani są za ojców nu metalu. Patrząc na reakcje fanów w wypchanej po brzegi TAURON Arenie, łatwo było zrozumieć, dlaczego gatunek przeżywa dziś swoją drugą młodość.

 

Grzegorz Bohosiewicz

 

IKS
Udostępnij i poleć znajomym!

Dodaj komentarz

IKS

SztukMix - Strona poświęcona szeroko pojętej sztuce

© SztukMix 2020