Green Lung to angielska formacja łącząca stoner/doom z occult rockiem, folkiem oraz atmosferą przełomu lat 60. oraz 70. w formie niemalże rekonstrukcyjnej. Jest to też jeden z tych zespołów, które są bliskie memu gruziarskiemu sercu od momentu debiutanckiego albumu sprzed ponad siedmiu lat. W ciągu swej dyskografii Green Lung zabierało swoich słuchaczy przez lasy, bezdroża oraz magiczne aspekty angielskiej wsi oraz pogańskich kultów. W tym roku nadeszła pora na „Necropolitan” i obranie innego kierunku koncepcyjnego, skupionego na okultyzmie Londynu oraz jego cmentarzyskach.
W kwestii samego dźwięku oraz brzmienia formacja do tej pory eksplorowała ten bardziej melodyjny i zafascynowany folkiem i starymi proto-metalowymi klimatami stoner/doom. Piosenkowy, niezwykle chwytliwy, ale też ciężki i masywny, z niezwykła umiejętnością do tworzenia utworów zarówno żwawych i klepiących, jak i hipnotyzujących oraz poruszających do głębi. „Necropolitan” nie jest żadną rewolucją w tym brzmieniu, jednakże wyczuwam, iż album jest momentami bardziej punkrockowy oraz heavymetalowy niż dotychczasowe dokonania zespołu. Płyta zdaje mi się surowsza od poprzedniczek, ale… nie wszędzie. Na moje ucho zespół nie pozbawił się w dalszym ciągu swojego największego atutu: grania (w stereotypowym ujęciu) najbardziej oczywistej mieszanki, jaką jest połączenie occult rocka ze stoner/doomem, w swój własny, naturalny sposób unikają oczywistości.
Album zaczyna się od melodyjnej angielskiej neo-folkowej piosenki „Open the Hellmouth” z przejmującą, niemalże opętańczą melodią i zapadającymi w pamięć wokalami, z lekkim przestrachem w tle. Otwierająca płytę kompozycja płynnie przechodzi w konkretnie sieczący stonermetalowy riff „Dance to the Grave”, który jest niezłym molochem. Nie przeszkadza to też, aby zestawić te buczące wzmacniacze z bardziej chwytliwą, piosenkową przebojowością. Pozornie prosty utwór zawiera w sobie sporo urozmaiceń i dźwiękowych smaczków tła, do tego czuć że muzycy mają niesamowitą radochę, wodząc słuchacza za ucho intrygującym wyważeniem ciężaru, przebojowości i okultystycznego klimatu zbudowanym wokół starego motywu demokratyzacji śmierci.
„Black Magic Radio” ma w sobie z jednej strony stonerowy brud, a z drugiej nieco punkowej zadziorności, a wszystko to przepuszczone przez filtr occultrockowej stylistyki oraz tematyki. Ten refren, będący w dużym stopniu nawiązaniem do hymnu wiccan, jest tak niezwykle wżerający się w mózg, iż naprawdę odnoszę wrażenie, że są tutaj rzucane jakieś zaklęcia. Do tego w tle można zasłyszeć różne ciekawe „nawiedzone” motywy, a także mocno huczący bas oraz nieziemsko smakowite riffy. Na „Necropolitan Line” z kolei da się bardziej wyczuć ten heavymetalowy sznyt, ale znajdziecie tutaj też dużo psychodeli i motywów, przy których nie da się nie tupać nóżką. Ależ to pięknie buja.
„Evil in this House” to pełen chwytliwych, ale buczących jak diabli riffów doomowy rarytas poruszający się w tematyce opętania przez demoniczną siłę. Kiedy trzeba pięknie klepie w pysk riffem, ale również oczarowuje solówką, pobudza wyobraźnię złowieszczymi motywami i zaciekawia drobnymi zmianami. „Together in Death” to z kolei romantyczny gotycki horror o utracie ukochanej osoby i nadziei pojednania w śmierci. Kawałek ma bardziej balladowe podejście do tematu, ale nie zabraknie tutaj mocniejszego uderzenia riffem czy wyprawy w bardziej epickie rejony z nutą psychodeli. „Ozymandias” jest wyprawą w heavy/doom i epicki doom w zasadzie już od pierwszych dźwięków. Atmosfera jest wzniosła, melodie monumentalne, panuje tu atmosfera obcowania z czymś wielkim. Z drugiej strony: jaki miał być utwór na temat Ozymandiasza, króla nad królami? Czuć tutaj bardzo oddaną pracę z materiałem źródłowym w postaci wiersza angielskiego poety Percy’ego Bysshe’a Shelleya, niosącego przestrogę przed upadkiem i zapomnieniem „potężnych” władców tego świata. „Alostrael (Be My Babalon)” to zdaje się najbardziej rockowy utwór na płycie, skupiając się w zasadzie całkowicie na przebojowości, melodii oraz dobrej zabawie.
Płytę wieńczy „To the Gallows Born”, który jest moim zdaniem jednym z najlepszych utworów, jakie stworzyło Green Lung. To mocno neofolkowa kompozycja w klimacie piosenki śpiewanej w przydrożnej karczmie jako przestroga przed złem tego świata. Utwór opowiada historię okultysty, którego powieszono za praktykowanie czarnej magii, ale wyrok śmierci okazał się dokończyć tajemniczy rytuał, przez co jego ciałem w ostatniej chwili zawładnęła nieczysta moc. Melodie wokalne są tutaj tak przejmujące i uderzające bezpośrednio w serce, iż śpiewam pod nosem ten utwór od momentu premiery. Muzycznie bas robi tutaj główną robotę w towarzystwie minimalistycznych melodii i natchnionego wokalu, który opowiada z przejęciem i namaszczeniem tę straszliwą historię. To wszystko jest skontrastowane ze stonermetalowym buczącym riffem oraz refrenem, stopniowo coraz bardziej zmierzając ku punktowi kulminacyjnemu. Niewiele utworów tak silnie ze mną rezonuje.
Green Lung po raz kolejny udowodnili, że wciąż są mistrzami tworzenia niezwykłych okultystyczno-pogańskich piosenek w klimacie stoner/doom. W dalszym ciągu uważam ich też za zespół, który wykształcił własną tożsamość i niezwykle umiejętnie ją eksploruje. Bardzo mnie to cieszy, ponieważ obawiałem się dalszej tendencji spadkowej. Pomimo bycia przyzwoitym albumem „This Heathen Land” brakowało „tego czegoś”, co zostało ponownie odnalezione w przypadku „Necropolitan”. Przy okazji „Necropolitan” to w moim odczuciu najbardziej angielski album, jaki wyszedł w tym roku w wymiarze gruzowym.
Marek Oleksy (Gruz Culture Propaganda)