W power metalu korony rozdaje się stosunkowo łatwo. Wystarczy kilka galopujących riffów, podniosły refren, miecz uniesiony ku niebu i już można ogłaszać kolejne królestwo. Znacznie trudniej sprawić, by po zakończonej wyprawie słuchacz pamiętał coś więcej niż samą drogę na pole bitwy. Włosi z Frozen Crown doskonale znają te reguły, a mimo to po raz kolejny próbują rozegrać partię na własnych warunkach. Wydany 2 października 2026 roku nakładem Napalm Records „The Legend of the Six Kings” jest ich szóstym albumem studyjnym i zarazem materiałem zaskakująco zwartym: dziesięć utworów zamknięto w nieco ponad 36 minutach. Na pierwszy rzut oka wszystko się zgadza. Jest fantastyczna opowieść, rozpoznawalne brzmienie, gitarowy rozmach i Giada „Jade” Etro, która potrafi nadać nawet prostemu refrenowi odpowiednią siłę. Tyle że za efektowną okładką kryje się płyta, której trochę łatwiej kibicować, niż zachwycić się nią bez zastrzeżeń.
Ostatnie lata były dla mediolańskiej formacji okresem wyjątkowo intensywnym. „Call of the North” z 2023 roku pokazywał Frozen Crown przywiązanych do szybkości, wielowarstwowych gitar i melodii potrafiących przebić się przez całkiem gęste aranżacje. Rok później ukazał się „War Hearts” – pierwszy album grupy wydany przez Napalm Records, a zarazem pierwsze wydawnictwo nagrane w sześcioosobowym składzie. Ważną rolę odegrała w nim młoda gitarzystka Alessia Lanzone, która dołączyła do zespołu wcześniej, pozwalając jeszcze mocniej rozbudować jego gitarową tkankę. W „Steel and Gold” czy „I Am the Wind” nie brakowało temperamentu, ale coraz wyraźniej było słychać, że Federico Mondelli nie zamierza budować kariery wyłącznie na wyścigu z metronomem. W tej przemianie kryje się zresztą pewien paradoks. Im sprawniejszą maszyną stawali się Frozen Crown, tym bardziej zaczynali potrzebować odrobiny nieprzewidywalności, która na wcześniejszych płytach pojawiała się niemal odruchowo.
Nie bez znaczenia pozostaje również to, co wydarzyło się poza studiem. Trasy u boku Kamelot, kolejne festiwale, a wreszcie koncerty z Beast in Black wyprowadziły Frozen Crown przed publiczność znacznie szerszą niż grono wiernych odbiorców europejskiego power metalu. Mondelli przyznawał w wywiadach, że wraz z rozwojem koncertowej działalności zmienił się również sposób komponowania: trzy gitary mają pozwalać na scenie odtworzyć partie, które kiedyś wymagały kilkunastu studyjnych śladów. Do składu dołączyła też Aleksandra Stamenković (pod pseudonimem Alexandra Lioness) zastępując Fabiolę Bellomo. Miałem okazję przyjrzeć się rezultatom tej ewolucji 3 listopada w gliwickiej PreZero Arenie, gdzie Włosi otwierali wieczór przed Sonatą Arcticą i Beast in Black. W ciągu około pół godziny pokazali dużo energii i naprawdę solidne gitarowe zaplecze, choć trudno było oprzeć się wrażeniu, że sceniczna swoboda i pełniejsze wykorzystanie własnego potencjału jeszcze przed nimi. Po tamtym występie „The Legend of the Six Kings” nabiera zresztą dodatkowego sensu. To muzyka wyraźnie pisana z myślą o bezpośredniej reakcji publiczności – nawet jeśli nie każda kompozycja równie przekonująco broni się po zejściu ze sceny.
„The Legend of the Six Kings” rzeczywiście jest albumem bardziej zwartym, bezpośrednim i podporządkowanym koncertowej skuteczności. Zapowiadana mroczniejsza odsłona zespołu znajduje odbicie w tekstach, ostrzejszych partiach wokalnych i kilku cięższych fragmentach, ale trudno mówić o stylistycznym przewrocie. Instrumentalnie wszystko stoi na wysokim poziomie: trzy gitary mają odpowiednią przestrzeń, Niso Tomasini nadaje kompozycjom potrzebny impet, a Etro śpiewa pewnie, bez konieczności bezustannego demonstrowania skali własnych możliwości. Problem pojawia się wtedy, gdy sprawność zaczyna zastępować zaskoczenie. Frozen Crown wiedzą już doskonale, jak zbudować trzy- lub czterominutowy powermetalowy numer, jak szybko doprowadzić go do refrenu i w którym miejscu dołożyć gitarową harmonię. Czasami właśnie ta pewność działa przeciwko nim. Melodie są nośne, refreny łatwo podchwycić, ale część kompozycji zaczyna korzystać z bardzo podobnego zestawu narzędzi. To wciąż solidny, efektowny heavy/power metal z domieszką speedu i melodyjnego death metalu. Przy opowieści zapowiadającej legendę sześciu królów chciałoby się jednak czasem usłyszeć odrobinę więcej muzycznego ryzyka.
Najwięcej przekonujących argumentów pada wtedy, gdy Frozen Crown pozwalają sobie właśnie na trochę większą swobodę. Otwierający „Lightning in the Sky” ma właściwe tempo, zadziorność i rozpęd prowadzący do refrenu. „Who Wants to Burn in Heaven” odwraca tradycyjny porządek nieba i piekła, a przy okazji dostarcza jednego z najbardziej koncertowych, chóralnych motywów na płycie. „Reborn” przesuwa ciężar z wojennej fantastyki w stronę odrodzenia i wspólnoty, natomiast „The One” świadomie korzysta z tolkienowskich skojarzeń, zastępując Jedyny Pierścień jedną koroną. To również jeden z momentów, w których trzy gitary naprawdę pokazują sens rozbudowania składu – harmonizujące partie nie są ozdobą, ale ważnym elementem kompozycji. Mocniejsze „Winter Hearts” przypomina o bardziej drapieżnym obliczu grupy i dobrze wykorzystuje growl Mondellego. Najpełniej wszystkie te pomysły spotykają się jednak w finałowym „The Legend of the Six Kings”. Czysty śpiew Etro, szorstkie wejścia gitary i bardziej rozbudowana dramaturgia wreszcie dają poczucie obcowania z czymś większym niż kolejnym sprawnie napisanym singlem. Dobrze działa również fabularna klamra prowadząca z powrotem do świata znanego z debiutanckiego „The Fallen King”. Oficjalne materiały zespołu rzeczywiście podkreślają, że nowa płyta rozwija narracyjne podejście i świadomie kieruje muzykę w nieco mroczniejszą stronę.
Zastrzeżenia nie wynikają więc z braku umiejętności, lecz raczej z nadmiernego zaufania do rozwiązań, które Frozen Crown opanowali już niemal do perfekcji. „River of Time” wnosi potrzebną melancholię, „Through the Fire” podtrzymuje tempo, a „To the Stars” próbuje szerzej otworzyć melodię, jednak ustawione obok siebie nie zawsze tworzą tak wyrazisty ciąg, jakiego można byłoby oczekiwać od albumu o tak mocno zarysowanej koncepcji. Zbyt wiele fragmentów korzysta z podobnej drogi od energetycznej zwrotki do obowiązkowo podniosłego refrenu. Osobną kwestią pozostaje „Iris”, czyli interpretacja przeboju Goo Goo Dolls. Doceniam odwagę sięgnięcia po utwór tak odległy od naturalnego środowiska Frozen Crown i sam pomysł przełożenia jego emocji na język power metalu. Oryginał opierał jednak sporą część swojej siły na kruchości i stopniowo narastającym napięciu, którego nie da się po prostu zastąpić podwójną stopą. Włosi zachowują rozpoznawalną melodię, ale w przyspieszeniu tracą część jej intymności. Na koncercie w Gliwicach ta wersja dobrze sprawdziła się jako chwilowe przełamanie intensywnego setu; w środku albumu wytrąca mnie natomiast z jego opowieści. Nie jest to poważna wpadka, raczej przykład pomysłu, którego odwagę doceniam bardziej niż sam rezultat.
Czy więc sześciu królów rzeczywiście zasłużyło na swoje korony? Jeszcze nie całkiem, choć trudno odmówić im ambicji i konsekwencji. „The Legend of the Six Kings” jest albumem solidnym, miejscami bardzo efektownym i wystarczająco sprawnym, by sympatycy Frozen Crown znaleźli tu sporo dla siebie. Nie postawiłbym go jednak na czele dyskografii zespołu. Jego największą siłą pozostają energia muzyków, gitarowy rozmach i świadomość własnego brzmienia; ograniczeniem – zbyt częste przekonanie, że każda melodia powinna możliwie szybko zamienić się w refren przeznaczony do wspólnego śpiewania. Warto przy tym pamiętać, jak szybko ta formacja się rozwija. W ciągu kilku lat przeszła drogę od obiecującego projektu do uczestnika dużych międzynarodowych tras, a rozbudowanie składu do trzech gitar wynikało właśnie z potrzeby przełożenia coraz bogatszych aranżacji na scenę. W Gliwicach zobaczyłem zespół z dużym potencjałem, ale również z przestrzenią do dalszego rozwoju. Najnowsza płyta właściwie potwierdza to samo. Frozen Crown nie muszą już udowadniać, że potrafią grać szybko, melodyjnie i widowiskowo. Następny krok będzie trudniejszy: stworzyć utwory równie fascynujące wtedy, gdy opadnie bitewny kurz, ucichną chóralne refreny i zostanie już tylko muzyka.
Szymon Pęczalski