Nowy album Interpolu to z mojej strony najbardziej wyczekiwana premiera tego roku. Jako że jest to jeden z moich ulubionych zespołów, a ich ostatnie albumy, „Marauder” i „The Other Side of Make Believe”, nie zostały przyjęte zbyt dobrze, to jest to idealna chwila na potencjalną odbudowę. Oczekiwania miałem więc wysokie, single mnie tylko w nich utrzymywały, bo słuchało się ich świetnie. Już na samym początku, z wielką radością muszę stwierdzić, że „This Mirror Weighs a Ton” to najlepszy album Interpolu od lat i nowojorscy muzycy zdecydowanie dowieźli.
Ich muzyka od samego początku była w swoim założeniu dość słodko-gorzka, z jednej strony melodyjne i wpadające w ucho piosenki, a z drugiej – przytłaczające i przygnębiające teksty, a wszystko okraszone klimatem Nowego Jorku. „This Mirror Weighs a Ton” wraca do tych motywów w zaktualizowanej formie, ponieważ opowiada o realiach ostatnich kilku lat. W tekstach Interpol nawiązuje między innymi do AI, wojny na Ukrainie i korzystania z dronów wojskowych. Są to więc tematy dość polityczne, wcześniej nie robili tego tak otwarcie, Paul Banks zaczął wprost krytykować prezydenta Trumpa w mediach. Oprócz lekkiego zwrotu w stronę minimanifestów podejmują też tematykę trudności walki z nałogiem i tego, jak ciężko jest spojrzeć samemu sobie w oczy, o czym mówi zresztą nazwa płyty – „Lustro waży tonę”. Nowy Jork też w tym wszystkim czuję. Po pierwsze dlatego, że w piosence „Iron City” bezpośrednio nawiązują do Central Parku, a po drugie – jest to trochę związane z ich tożsamością. Mam wrażenie, że dzięki naciskowi na lokalność w promocji debiutu, całą otoczkę związaną z Nowym Jorkiem, wszystko, co stworzy Interpol już się jakoś wpasowuje w tożsamość tego miasta. W końcu kto inny, jak nie oni mogą najlepiej opisywać realia bycia w tym wielkim mieście, kto, jak nie osoby, które mieszkają tam od dawna. Znowu bardzo wyraźnie czuć w ich muzyce ten ciężar, ale też wielką inspirację miastem, mówi o tym zresztą sam Banks w wywiadzie dla Guardiana: „Będę idealizować Nowy Jork z tamtego okresu [chodzi o początek XXI wieku – przyp. MN]: zdarzały się tam niesamowite noce, bo po prostu poddawaliśmy się chwili. Nowy Jork był i jest linią mocy kreatywności, czakrą ludzkiej energii, dodaje ci jej niesamowicie”.
A jak jest muzycznie? Powiewem świeżości jest dodanie basisty Brada Truax do oryginalnego line-upu, jest to „awans” z bycia muzykiem koncertowym. To on pisał i nagrywał partie basu na płytę. Powiedziałbym, że jest to lekki powrót do korzeni, najprościej mówiąc, jest to klasyczny Interpol w nowym dojrzałym wydaniu, słychać, że bardzo uporządkowanym. Czuć, że to brzmienie jest wynikiem długiej pracy ze sobą jako zespół. Słucha się tej płyty super, zwłaszcza pierwszych pięciu piosenek, później wszystko trochę się muli, ale w końcówce wraca na właściwe tory dzięki świetnemu „Wake Up”. Dobrym zabiegiem jest też zabawa elektroniką, która w tym wydaniu w zgrabny sposób spaja ze sobą utwory. Nie jest to coś totalnie nowego, ale w tej wersji bardzo pasuje. Jedyna maleńka rzecz, która wyjątkowo mi przeszkadza i trochę drażni to miks wokalu. Paul Banks brzmi, jakby był przesterowany, choć jest szansa, że to po prostu wynik zmiany jego głosu.